nienkevanmaris

11 oktober 2013 | Almaty (I)

Omdat ik dit jaar pas in dienst gekomen ben, is mijn zomer en winterverlof aan elkaar gekoppeld en heb ik dus heel lang vakantie. Ik kan gelukkig mijn vakantie een beetje opsplitsen, zodat ik met een vriendin mee naar Turkije kan en dan later nog een stuk. Tussendoor heb ik dan een tripje naar Almaty in Kazachstan.

Ik heb 48 uur in Almaty en ik vraag me werkelijk af wat ik me moet voorstellen bij deze stad en dit land. Ik ken het alleen maar van Borat (en ik heb de film zelf nooit gezien, want het is niet echt mijn humor)... Ik ben dus errug benieuwd.

Al voor de briefing kom ik een dame tegen die ik nog ken van de introductiedag. Zij is een paar weken eerder aan de opleiding begonnen dan ik en ik vind het errug leuk om haar weer te zien.
Bij de briefing blijkt dat de rest van de crew ook erg leuk is. Er hangt meteen een gezellige en prettige sfeer.

Al aan boord merk ik dat de Kazachstanen niet heel veel spreken wat ik ook spreek, maar met handen en voeten, beetje geduld en een stralende lach, kom je een heel eind!!! Ik ben wel voorbereid op een bijzondere manier van communiceren tijdens mijn verblijf.

In het hotel komen we er meteen achter, dat ze daar wel prima Engels spreken. Locale tijd 4 uur ’s nachts komen we aan, maar met een tijdsverschil van 4 uur, zijn wij nog helemaal in de stemming voor een crewborrel. Dus als iedereen omgekleed is, komen we bij elkaar in de bar, die gelukkig 24u per dag open is. Het is inderdaad errug gezellig en we zitten er dan ook tot half 7 ’s ochtends. We hadden zo aan kunnen schuiven bij het ontbijt, maar ik kies er toch voor eerst te gaan slapen en dan de volgende (of eigenlijk dezelfde) dag ontbijt op de kamer te laten komen.

We spreken met zijn allen af om 17 uur in de lobby. Iedereen druppelt binnen en al gauw zitten we met de hele crew gezellig bij elkaar aan de koffie. De co-captain is al eerder in Almaty geweest en toen in een tent geweest die heel leuk was, met een band enzo. Aangezien niemand van ons enig idee heeft van de alternatieven, laten we ons makkelijk overtuigen en met zijn 6-en gaan we op pad.
We willen een taxi pakken, maar deze schijnen er niet (veel) te zijn. In Almaty gaat iedereen liften. Ik ben heel eerlijk, dat ik dat never-nooit-niet in mijn uppie zou durven, maar wij zijn met zijn 6-en, waaronder 2 mannen, dus we splitsen de mannen op en in twee groepen van 3 gaan we staan liften. Je houdt je rechterhand schuin in een hoek van 45 graden (nee, niet de Hitlergroet brengen!!!), schuin rechts naar beneden. Dan weten de chauffeurs dat je op zoek bent naar een lift. We hebben er niet zo heel veel vertrouwen in, maar inderdaad worden we binnen een paar minuten al meegenomen. Het kost je dan 400 tengé, de locale eenheid. Omgerekend is dat ongeveer € 2.

Ik zit in de groep die als tweede aankomt bij Soho, de tent waar we afgesproken hadden. We zien de anderen niet en we vragen ons af of het helemaal goed gegaan is.... We proberen de mensen bij de deur duidelijk te maken dat we bij een groep horen en dat we die niet zien, dus dat we ons afvragen of we goed zitten. Het enige wat zij willen, is dat we 1.000 tengé de man betalen. We gaan weer voor de tactiek van handen en voetenwerk, geduld en lief lachen en inderdaad begrijpen we dat de rest binnen zit, in het tweede deel van de locatie... Dus we betalen en worden dan naar onze collega’s gebracht... Zij zitten al in een donkere ruimte, met eettafels, een podium, 20 man personeel en verder....... niemand.... De tent die door onze co-captain zo aangeprezen is, is helemaal leeg... We zijn dus een beetje gespannen of dit wel wat wordt, maar we zijn vastbesloten er gewoon met zijn 6-en een leuke avond van te maken en lekker te eten...

En dat lukt prima. We bestellen soort van tapas voor de tafel en het is superlekker en gezellig. Langzaam druppelen er gelukkig meer mensen binnen en het wordt steeds drukker. Op een gegeven moment gaat de band spelen. Geen locale hits, maar vooral veel rocknummers: U2, Bon Jovi, Europe, Pink, van alles wat je lekker mee kunt blèren. Wat grappig is, is dat als je echt goed luistert, dat de refreinen wel redelijk kloppen qua tekst, maar dat de coupletten soort van foenetisch gezongen worden en dat daar niet zo heel veel daadwerkelijk Engelse woorden tussen zitten. Maar dat neemt niets weg van de lol. En het is echt een band die lekker klinkt!!!
Als de band klaar is met spelen, wordt er gewone muziek gedraaid. Lekkere top 40-hits, dancetracks. Prima om op te dansen. Eigenlijk staan we bijna de hele avond op de dansvloer en we hebben het super naar ons zin!!!

Om 4 uur ’s nachts worden we de tent uitgezet. Als eerste erin en als laatste eruit... Oeps.... :)
Uiteraard weer liften naar het hotel. Nu geldt duidelijk het nachttarief en moeten we 1.000 tengé betalen. Dat vindt onze co-captain eigenlijk te duur, dus we laten wat auto's voorbij gaan, totdat we erachter komen, dat dat gewoon het tarief is. En per slot van rekening is het maar € 5, dus dat betalen we gewoon en worden weer keurig “thuis” afgezet.
In het hotel nog een laatste drankje en het is al snel weer half 6 voordat ik in bed lig...

De laatste dag loop ik nog even naar buiten: ik wil toch wel iets gezien hebben van Almaty. Ik loop naar het presidentiële paleis, een heel bekend standbeeld en er is ook een heel mooi winkelcentrum, waar ik me vergaap aan alle traditionele spullen die er verkocht worden: schilden, waterkruiken, kamerjassen en een kleed gemaakt van wolf, met de kop er nog aan...
Ik ben op zoek naar ansichtkaarten, maar ik krijg niet duidelijk gemaakt wat ik zoek. Niemand spreekt Engels en diegenen die een beetje Engels spreken, brengen me naar een plek waar ik uiteindelijk ook niet mee uitkom. Gelukkig verkopen ze in het hotel wel kaarten...

In het hotel bel ik ook mijn collegaatje die bijna tegelijk met mij begonnen is en we spreken af om samen een hapje in het hotel te eten. Het is wel vroeg, maar we hebben midden in de nacht Calling, dus we willen op tijd eten, zodat we nog een beetje kunnen voorslapen... Onderweg komen we nog een collegaatje tegen, die ook aansluit. Helaas zijn de restaurants in het hotel nog niet open, dus we eten in de bar, waar ze ook een prima kaart hebben. Steeds meer collega’s voegen zich erbij en al snel is het weer een supergezellige bende. Uiteraard weer later dan bedoeld gaan we naar onze kamer. Toch nog even een klein beetje slaap proberen te pakken, voordat we weer naar huis gaan met een nachtvlucht.

Ik had me niet zo veel voorgesteld bij Almaty, maar ik heb een superleuke trip gehad. In dit geval lag dat helemaal aan de collega’s. Ik denk dat we het zo leuk zouden hebben gehad, ongeacht de bestemming... Even kijken of we een reünie kunnen aanvragen...??? :)!!!