nienkevanmaris

14 december 2013 | Dar Es Salaam

Vanuit mijn reserve mag ik ook naar Dar Es Salaam. In 2006 heb ik een week lang safari's mogen doen in Tanzania en dat heeft mijn liefde voor Afrika aangewakkerd. Dus nu terug mogen, ook al is het maar 24u, vind ik leuk.

De terugreis is dusdanig, dat ik in het vliegtuig jarig word, dus ik neem voor iedereen wat lekkers mee in mijn koffer.

Aangekomen in Tanzania horen we dat een deel van de terugkerende crew is blijven staan, door een toestelwissel en ze moeten nog een dag langer blijven, maar 1 van de 2 achterblijvers heeft een afspraak die ze niet kan missen, dus of er iemand van onze crew een dag langer wil blijven. Ik bied me aan, samen met nog een collegaatje. Uiteindelijk beslist Crew Control dat mijn collegaatje blijft.
De volgende dag wil ik graag wat gaan doen en met de Coco en mijn maatje hadden we het al gehad over een klein eilandje waar we naartoe zouden kunnen gaan. Tanzania heeft natuurlijk het eiland Zanzibar en dit kleine eiland wordt door KLM-ers liefkozend Minibar genoemd. Een naam die ik verwarrend vond, omdat ik eerst dacht dat het een grapje was als in: "we komen onze hotelkamer niet af en zeggen dat we naar Minibar zijn geweest". Maar gelukkig is het een echt eiland. In het echt heet het Bongoyo Beach.

Na een heerlijk ontbijt, waar blijkt dat de twee achterblijvers zich graag bij ons voegen, gaan we met een taxi naar een haventje. Daar pakken we een klein motorbootje en daarmee gaan we naar een grotere boot. In 3 shifts zit de boot vol en gaan we op weg naar het eilandje.
Je ziet al van veraf dat het echt zo'n Bounty-eilandje is: parelwit strand, turkoois blauw water, rieten parasols, palmbomen...

Bij aankomst moeten we een stukje door het water. Ik heb echt een hekel aan zeewater, dus ik zet me schrap, maar het is echt heerlijk warm water. Echt wel even wat anders dan de Noordzee en elke andere zee die ik meegemaakt heb. Wat een fijne verrassing.
We zoeken snel een plek onder 2 parasols, met een stuk zon ertussen. Nog voordat we ons 5-en goed en wel geïnstalleerd hebben, komt er een man naar ons toe die ons een menukaart in handen duwt. Het is krap half 12 en we komen net van de ontbijttafel af, dus we hebben nog niet zo veel behoefte aan eten. Maar dat is niet de bedoeling: "You order now, we serve food too-tirty".
Oké, we bekijken de kaart en ik bestel vis. "NO fish!" Oké... Dan kijk ik nog even verder... Mijn collegaatje overweegt lobster: "NO lobster!" wordt ook haar toegebeten. Oké, schiet lekker op... Ik vraag nog voorzichtig of hij ook geen BBQ-vis heeft: "NO fish!!!"... Goed, duidelijk. "Beef???", vraag ik voorzichtig. Beef it is.

Het eiland is prachtig en leent zich voor mooie foto's. Dus ik struin wat rond met mijn camera en ontdek ook een klein inhammetje, waar je alleen via het water kunt komen. Maar mijn angst voor dit water is verdwenen, dus ik ga met camera (dat is dan wel eng), voorzichtig klauteren, door het water, over de onderwaterrotsen. Het lukt me om foto's te maken en terug te keren zonder mijn camera in het water te laten vallen.
Mijn maatje maakt nog even een foto van mij in het water, als bewijs dat ik erin geweest ben. Uiteindelijk ben ik 's middags zelfs nog nekdiep erin geweest.

Het is een heerlijke ontspannen dag en we genieten van het fantastische zonnetje. Wat een bizarre verwennerij is het om half december zo even een dagje zon, zee, strand mee te pakken...

We worden op een gegeven moment geroepen als ons eten klaar is. Goed, "too-tirty" is meer "three-thirty", maar ach, we liggen prima!!! Om 4u wordt ons gezegd dat we ons klaar moeten gaan maken voor de boot. We worden weer in verschillende shifts naar de grote boot gebracht. Het weer begint een beetje te betrekken, maar dat mag de pret niet drukken. We hebben een heerlijke dag gehad.

Terug in het hotel doe ik nog even een dutje tot Calling. In de lobby van het hotel deel ik Bros-repen uit aan mijn eigen crew en de achterblijvers, waarvan nu 1 eigenlijk mijn crew-genootje is, die gaat genieten van een extra dag in de zon. Ik word door iedereen toegezongen en voel me gegeneerd en tegelijk ook vereerd.
Om middernacht vliegen we over de grens van Ethiopië en Soedan en daar ben ik dan ook echt jarig. In de achterste galley verzamelt zich nog een keer de hele cabinecrew en word ik nog een keer toegezongen en gezoend. Nu krijgt ook een aantal passagiers het mee en ik word door hen ook gefeliciteerd. Best veel mensen zo, op mijn feestje ;)!!!

Op Schiphol staan mijn ouders me trots op te wachten op het BemanningenCentrum. Maar zij mogen mij niet meenemen voordat ik nog een cadeautje van de crew heb gekregen en een hele lieve kaart. Ik vond het super om zo op de route jarig te worden. En de rest van de dag kon ik gewoon lekker thuis vieren, na het slapen, met een heerlijk diner van sushi....