nienkevanmaris

7 januari 2014 | Hong Kong

Mijn eerste trip van 2014 is er eentje om nooit te vergeten... Ik had hem aangevraagd, maar er niet op gerekend dat ik hem zou krijgen: Hong Kong!!!

Ik kan dan ook bijna niet wachten om te gaan. Mijn koffer staat al dagen ingepakt klaar, ik heb een ANWB-boekje in mijn tas en een lijstje gemaakt met dingen die ik wil doen. Ongeacht of ik collega’s heb die meegaan. Ik heb allemaal tips gekregen van mensen die ik ken die er al geweest zijn (collega’s en niet-collega’s) en ik ben vastbesloten er alles uit te halen wat erin zit.
Ik heb 48u en slapen staat onderaan mijn prioriteitenlijstje....

Bij de prebriefing maak ik kennis met de Purser en ik denk dat ik beoordeeld word. Mijn 10-maandengesprek komt er namelijk aan en ik moet 3 beoordelingen hebben vóór die tijd. Nee, ik werd niet beoordeeld, maar de Purser biedt aan het toch te doen. Dat is super, want dat is best nog wel een klusje...

Ook op deze reis hebben we weer Local Cabin Crew. Zij zijn onze steun en toeverlaat als we er taaltechnisch niet uitkomen. Maar Chinezen uit Hong Kong spreken eigenlijk allemaal heel goed Engels, dus dat is wel heel erg fijn.

We komen om 1u ’s middags in het hotel aan, met een tijdsverschil van 7u. Ik ga naar mijn kamer en slaap 1,5u. Na mijn Tokyo-ervaring ga ik niet te lang slapen, om vervolgens de hele nacht wakker te liggen, dus ik sta na anderhalf uur lichtelijk gebroken weer op en kleed me aan om de deur uit te gaan... Pfffff, pittig, maar niet piepen, we gaan ervoor!!! Ik wil Hong Kong zien en ik heb al 2 uur verspild!!!

Ik begin in onze eigen buurt. Daar is al best wel wat te zien Ik breng ook een bezoek aan de Apple-store, want alles is daar veel goedkoper dan in NL...
Daarna loop ik nog wat rond in de buurt en ga dan met een taxi op weg naar de voet van de Victoria Peak. Oeps, sorry, De Peak moet ik zeggen, anders laat ik meteen zien dat ik een stomme toerist ben (dat hadden ze aan mij naelijk nog niet gezien, met mijn grote ogen en spierwitte haar).
Met een trammetje ga ik omhoog naar de Peak. Het is heel jammer dat het best wel een beetje mistig is, waardoor ik weet dat het uitzicht niet zo mooi is als het zou kunnen zijn, maar ja, ik ben er nu; ik moet het doen met wat ik nu krijg.
Het trammetje is heel erg raar. Dat gaat heel stijl omhoog. Ik zie ergens een bordje dat het een hoek van 14 graden maakt, maar volgens mij zitten er stukken bij dat we zelfs nog schuiner gaan dan dat. Het gekke is, dat doordat je zo schuin gaat, je heel je besef kwijt raakt van wat recht en schuin is. Veel van de gebouwen waar ik langs kom, lijken erger te hellen dan de toren van Pisa, maar ik denk dat dat slechts een illusie is. Grappig is ook, dat je ook sta-plaatsen hebt in de tram. Maar ja, met zo’n schuine tram is het lastig om te blijven staan. Maar daar hebben ze een oplossing op gevonden: de vloer op die plaatsen is gegolfd, waardoor je toch kunt zorgen dat je niet wegglijdt.

Bovenaan de Peak heb je een prachtig uitzicht over de stad. Ik heb me op de route vanaf het vliegveld al verbaasd over de hoge gebouwen. Maar nu zie je pas echt hoe hoog ze zijn!!! Op de Peak heb je een uitzicht van 360 graden. Ik vind het nu al indrukwekkend, maar ik kan me voorstellen dat het nóg indrukwekkender is als het een heldere (en zonnige) dag is.
Ik ga ook weer met het trammetje naar beneden. Het is een trammetje wat niet draait, dus nu laat het zich gewoon achteruit zakken. Ik had eigenlijk nog wel wat langer boven willen blijven, of eigenlijk gehoopt dat de schemering al wat eerder in zou zetten. Ik denk namelijk dat het heel mooi was geweest als de lampen waren aangegaan in alle gebouwen. Maar we hebben om 19u afgesproken in de bar van het hotel en ik wil daar niet te laat aankomen. Dus als ik beneden kom, zie ik wel al wat lampen aangaan...

Om 19u zitten we aan de bar en drinken we wat. Met een groep van een man of 10 gaan we met een dubbeldekker-tram op weg naar Lan Kwai Fong, Een wijk met allemaal restaurantjes en stapgelegenheden.
We eten buiten op een terras bij een restaurant, waar we naast een binnentuin zitten, terwijl we tegelijkertijd ingebouwd zitten tussen de wolkenkrabbers. Het restaurant wordt Elvia genoemd, omdat er een jongen werkt die op Elvis heet, maar vandaag is hij er niet. De keuken is Thais of Chinees. Ik weet het eigenlijk niet. Ik weet wel dat we gewoon lekker van alles bestellen voor de hele tafel en dat alles flink opgeleukt is met een fikse dosis aan knoflook!!! Maar wel lekker!!!

Na het eten gaan we naar een tent die Feather Boa heet. Daar zit al een deel van de cockpitcrew waar we mee terug vliegen. Het duurt even voordat we binnen mogen, want het is echt maar een woonkamer, waar ze gigantische cocktails schenken. Ik sla hem even af, want ik heb net een Red Bull gehad bij het eten, in de hoop het zo tot het einde van de avond te redden.
De hele crew gaat hierna door naar een aantal andere vaste staptenten, maar samen met een collega en haar nichtje, die mee is, gaan we terug naar het hotel, omdat we morgenvroeg de toerist willen gaan uithangen.

Dag twee start dus om half 8 en om 9u zijn we op weg. We kopen een dagkaart voor de metro, waarmee we overal kunnen komen en we gaan op weg naar Tung Chung. Daar stappen we over op een kabelbaan, die ons over een aantal bergen moet brengen, naar de Big Buddha.
Ook vandaag is er erg veel mist en we hangen op een gegeven moment met de kabelbaan zo in de wolken, dat we echt niets meer zien. We hopen wel dat we de Buddha straks gaan zien... Gelukkig lijken de bergen de wolken een beetje tegen te houden en is de Buddha dus best goed te zien. We lopen er naartoe en het is echt een ontzettend indrukwekkend beeld. Het is prachtig en ik ben blij dat ik hier vroeg voor mijn bed uit ben gekomen.

Na de Buddha gaan we naar een Outlet-Mall. Gelukkig is het geen weekend, want dan schijn je over de hoofden te kunnen lopen. Nu kunnen we aanschuiven aan een bakplaat, waar we genieten van een lunch.
Toch nog even een winkeltje in, waar we niets kopen, maar waar ik wel enorm gefascineerd ben door de bijzondere schoenen... Het zijn echt de vreemdste schoenen die ik ooit gezien heb. Ik kan mezelf inhouden en laat ze in de winkel.

Met de metro gaan we weer op weg en met een overstapje komen we op de Ladies Market. Daar moet je natuurlijk wel geweest zijn als shop-meisje. Het is een markt waar ze echt heeeeeel veel lelijke dingen verkopen, allerlei nep-artikelen en je moet overal op afdingen. Ik koop een paar telefoonhoesjes, een IPad-hoes en wat stekkertjes. Ik ga me niet helemaal te buiten, ik kan me inhouden...

Als we hier een paar uur rondgeslenterd hebben, gaan we weer terug richting het hotel en daar koop ik nog bij de drogist wat Red Flower Oil, op aanraden van mijn collega. Van die overal goed voor olie. Ik hou ervan.
Mijn collegaatje en haar nichtje gaan een voetmassage doen en ik stap in de taxi: er zijn vandaag paardenrennen en die schijn je ook gezien te moeten hebben... Dus afvinken!!! Ja, beetje jammer alleen, dat in mijn toeristische boekje niet staat vanaf hoe laat die rennen zijn. Ik sta er namelijk om half 6 en ze beginnen om 19u. En ik heb om 19.15u afgesproken in het hotel... Dus ik ga er niets van zien... Nou ja, ook op het lijstje voor een volgende keer...

Ik loop terug naar het hotel. Dat is best een stevige stiefel, maar ik vind het verbazingwekkend hoe veilig Hong Kong voelt. Ik durf hier gewoon alleen rond te lopen, op een taxi te stappen... Dat is echt zó anders dan bijvoorbeeld Mexico Stad...

Kwart over 7 zijn mijn collegaatje, haar nichtje en ik beneden en ook de Purser gaat mee. We stappen in een taxi en gaan naar het pontje. Met de pont gaan we naar het vasteland, waar vandaan we de lichtshow goed moeten kunnen zien. Ondertussen is de rest van onze crew vertrokken naar de paardenrennen.
Nou, de lichtshow is echt waanzinnig....... Ehm.... Nee. De tocht met het pondje is leuker dan de lichtshow zelf. Die stelt niet veel voor en we hadden wat dat betreft beter naar de paardenrennen kunnen gaan.
Na de sensationele lichtshow gaan we weer terug met het pontje en we nemen een taxi naar de wijk Soho. waar we een leuk restaurantje uitkiezen.

Na het eten neemt de Purser afscheid van ons; hij gaat terug naar het hotel, maar wij doen nog een klein rondje stappen. We stappen even binnen bij Boudoir. Net als Feather Boa de avond ervoor, is dit ook weer een soort huiskamer-café, met een hele gave uitstraling. Heel Burlesque. Ook dit is een vaste KLM-plek en hier komen we dan ook twee leden van de crew tegen die vandaag zijn aangekomen.
Wij lopen door naar de Insomnia, de tent waar iedereen altijd verzamelt, in de hoop dat we daar de rest van onze crew tegenkomen. Die zien we echter niet meer. Na een drankje gaan we nog even door naar de standaard plek waar de avond meestal afgesloten wordt: een kroeg met de naam From Dusk Till Dawn, waar diverse live-bands optreden. Dit is de tent die erom bekend staat dat de mensen daar uitrollen om 5,6,7,8 of 9u ’s ochtends...
Maar als wij er binnen komen is er helemaal NIEMAND!!! We besluiten toch 1 drankje te doen en om 1u, alsof iedereen om de hoek heeft staan wachten, loopt de tent helemaal vol. We komen weer de nieuwe crew tegen, maar onze eigen crew zien we niet meer. Om half 2 haken mijn collega en haar nichtje af, maar ik ben nog helemaal niet moe, tot mijn eigen verbazing. Ik blijf dus bij de “nieuwe crew” en ga alleen met een taxi naar huis... Uiteindelijk knip ik om half 5 het licht uit en om half 11 ’s morgens hebben we alweer Calling. Dat moment van dat telefoontje is best even pittig... Maar ja, ik wilde Hong Kong beleven...
Ik geloof ook echt dat ik er alles uitgehaald heb wat er uit te halen was in de uren dat ik er was...!!!