nienkevanmaris

27 januari 2014 | Vancouver

Na de heerlijk zonnige Antillen mag ik naar Vancouver. Een stad waar ik al heel veel van gehoord heb, maar nog niet geweest ben. Ik ben voorbereid op een dik winterse temperatuur van -20 graden ofzo, maar als ik voor mijn trip check, blijken de middagtemperaturen rond de 8 graden te liggen. Prima te doen!!!

Toch nemen winterspullen aanzienlijk meer plek in dan zomerkleertjes. Dus ondanks dat ik maar een 24uurs stop heb, ga ik toch weer met een volle koffer op pad. Gelukkig weegt het wel een beetje minder, dus het "heavy-label" mag eraf.

We komen aan in een dichte mist. Dat is wel een beetje jammer. Wat ik namelijk vooral gehoord heb, is dat Vancouver zo prachtig mooi moet zijn. En nu zien we niet meer dan 50-100 meter...
Ik heb niet echt plannen gemaakt voor deze trip. Ik wilde graag wat gaan bekijken, maar door de mist is dat lastig, dus ik kijk mijn collega's aan wat zij gaan doen en ik hoop ondertussen op beter weer morgen. We hebben Calling om 14u, dus het is eigenlijk net lastig. Met 9u tijdsverschil wil je op tijd naar bed, maar ja, de meeste dingen die je kunt doen zijn niet midden in de nacht. Dus je moet het zien te rekken, ook al ben je moe. Morgenochtend ben je dan wel op tijd wakker om iets te gaan doen.

Bijna de hele crew wil naar de Mall. So what else is new. Ik heb geen mega shopbehoefte (hè??????), maar ik ga wel mee, vooral omdat we maar een uurtje gaan en dan gezamenlijk gaan eten in The Flying Beaver.
Eenmaal in de Mall ben ik toch blij dat ik nog even gegaan ben, want er is een Sephora, dus ik kan weer even mijn favoriete lipgloss halen. En het prijsverschil van de haarzijde hier of in Nederland is zo groot, dat ik daar ook meteen een flesje van meeneem.
Verder struin ik vooral in kleine gekke winkeltjes: "A Buck Or 2" enzo. Daar koop ik ook meteen ansichtkaarten en moet dan ook nog op strooptocht naar postzegels. Dat blijkt nog best een uitdaging, dus daar is de rest van mijn uur wel mee gevuld. Vooral omdat ik steeds afgeleid word door andere winkeltjes waar ik even wil neuzen...

Na een uur worden we keurig weer opgepikt door het busje van het hotel, die ons afzet bij het restaurant. De naam is door mij al direct verbasterd tot The Eager Beaver, wat bij de crew ook lekkerder ligt dan The Flying Beaver.
Het restaurant ligt aan het water en er direct naast staan allemaal watervliegtuigen. Als het mooi weer is, vliegen ze af en aan en je kunt er fantastische trips mee maken. Ik hoor gave verhalen over hoe je zo'n vliegtuigje kunt huren, die zet jou dan af op een prachtig verlaten eilandje, met een picknickmand en komt je na een paar uur weer halen. Maar ja, het is mistig, dus er wordt niet gevlogen, dus er is ook nix te zien. Jammer dan!
We kunnen er wel prima eten. We zitten in de serre, wat normaal natuurlijk heerlijk zitten is, met prachtig uitzicht. Nu is het er vooral heerlijk zitten door de mega-heaters die er hangen te stralen, dus iedereen wordt steeds roziger. Je ziet de wangen steeds roder worden en iedereen zakt steeds dieper in zijn stoel. Om 18u worden we opgehaald, weer met het busje van het hotel. Wat een fijne service! En om kwart over 6 worden we bij het hotel afgezet.

Een collega CA, de Co, de CoCo en ik spreken om 7.30u af bij het ontbijt, om samen wat te gaan doen. Er zijn wel wat ideeën ontstaan en die gaan we morgenochtend definitief maken.
Ik knip om 19u het licht uit. Het is dan toch al 4u 's nacht Nederlandse tijd, dus mijn dag is lang genoeg. Ik zet wel voor de zekerheid de wekker, al denk ik dat ik die niet nodig heb. 's Nachts word ik wel een paar keer wakker, maar ik besluit steeds nog even te blijven liggen met mijn ogen dicht en uiteindelijk kan ik het rekken tot 6u 's ochtends. Dat is lekker!!!

Aan het ontbijt komt iedereen bij elkaar. Met het clubje van 4 besluiten we met het busje van het hotel naar de luchthaven te gaan, daar een dagpas voor het openbaar vervoer te kopen en dan naar een aantal plekken te gaan. Onder andere een mooie vismarkt. Alleen wijst nader onderzoek uit dat die vismarkt de eerste 4 maandagen van het jaar gesloten is... En vandaag is dus de laatste maandag dat hij dicht is. Eenmaal in het hotelbusje komen we in gesprek met wat mensen en we besluiten onze plannen helemaal om te gooien!!! We gaan een auto huren en rijden dan de bergen in.
Goed plan, al blijkt een auto huren nog een kleine uitdaging. Bijna alle autoverhuurbedrijven zijn helemaal leeg verhuurd: er is een of andere conventie in Vancouver. Dan kunnen we nog wel een hele dure auto huren, maar we willen hem voor 4 uurtjes hebben, dus willen we er ook niet te veel aan uitgeven. Uiteindelijk slagen we dik binnen budget en we gaan op pad.

We gaan op weg naar Grouse Mountain, omdat we daar een mooi uitzichtpunt over de stad schijnen te hebben. En de jongens van de cockpit vertellen dat de mist gisteren niet zo dik was, zodat ze de hoge gebouwen van Vancouver boven de mist uit zagen komen, wat waanzinnig gaaf was. Dat willen we zien, dus op pad.
Als we de stad uit zijn en de berg op rijden, vangen we al een glimp op van de gebouwen die boven de wolken uitstijgen. Maar er moet een betere plek zijn om het te zien. Dus we gaan op zoek naar de top.
Tussendoor stoppen we bij een uitzichtpunt. Het is de dam van Capilano Lake. Op de achtergrond een berg met besneeuwde toppen, op de voorgrond een groot stuwmeer en er omheen bossen. Dit is wel een beetje het beeld zoals ik het me voorgesteld heb bij Canada. We zien ook de kabelbaan die hoger Grouse Mountain op gaat. Maar eerst staan we te kijken bij de stuwdam. Als we daar net weg willen gaan, worden we aangesproken door een aardige Canadees die ons verteld dat een halve kilometer verder er bijzonder grote bomen staan. Natuurlijk willen we dat zien, dus we struinen het bos in. Het is er duidelijk heel vochtig, want bijna alle bomen zijn begroeid met mos. Ook van die lange plukken mos die naar beneden hangen. Het mos is heel helder groen en zeker als het zonlicht een beetje binnen valt, licht het helemaal op.
In het bos komen we inderdaad gigantische sparren tegen. Ze zijn waanzinnig hoog en ik heb nog nooit zo iets gezien. Verderop kunnen we ook de onderkant van de stuwdam zien en een waterval. Het is echt prachtige natuur.

Als we weer terug bij de auto zijn, rijden we door naar de kabelbaan. Alleen het naar boven gaan kost 42 dollar. Per persoon! Dat vinden we echt te gek en we besluiten dan ook naar een andere berg te rijden: Cypress Hill.
Terwijl we die berg op rijden, zien we inderdaad dat uitzicht waar we op hoopten, maar we kunnen niet zomaar langs de kant van de weg stoppen. Dus we rijden door en komen bij een uitzichtpunt waar we eindelijk ons gehoopte uitzicht vinden. Het is echt magisch!!! Er ligt een dik wolkendek en daar steken een paar hele hoge gebouwen bovenuit. Ik heb nog nooit zoiets gezien....
We staan er precies op een mooi tijdstip, want tijdens dat we er staan, wordt de mist ook wel wat dunner en komen er dus steeds meer gebouwen boven de wolken uit. Ook zie je de bergen op de achtergrond steeds beter. We zien Baker Mountain, welke in Amerika ligt. Toch gaaf, dat ik gewoon tot aan Amerika kan kijken!!!

Omdat we om 14u Calling hebben, willen we eerst nog lunchen. Aan boord kreeg ik de tip om te gaan eten bij The Cactus Club Cafe. Dat werd in het hotel ook nog bevestigd, dus daar gaan we naar op zoek. In de buurt van The Waterfront moet er 1 zitten en voor we het weten, rijden we er langs. Snel stoppen dus en een inderdaad heerlijk hapje geluncht.
En daarna moeten we dan toch echt terug naar het hotel en ons klaarmaken voor de vlucht terug. Het voelt bijna alsof ik 48 uur in Vancouver gehad heb...