nienkevanmaris

5 februari 2014 | Lusaka (I) [deel 2]

Als we weer terug zijn in de Lodge, na het bezoeken van de Victoria Falls, trekken we onze natte spullen snel uit en daarna staat er een heerlijke lunch op ons te wachten. Na de lunch staat de boot voor ons klaar om ons mee te nemen op een tochtje naar wat lokale, authentieke Afrikaanse dorpjes.
We snellen over de Zambezi rivier op weg naar de dorpjes. Onze gids vertelt dat hij zelf uit het eerste dorp komt, en dat we hem dus alles kunnen vragen.

Zodra we van boord stappen, zien we een allerschattigst kindje, dat ons gebiologeerd staat aan te kijken, in een spijkertuinpakje, zonder t-shirtje eronder. De gids had al gezegd dat we kinderen zonder te vragen op de foto mogen zetten, dus dat doen we ook en voor we hel weten, komen alle kinderen erbij staan. Voor hun is op de foto gaan een soort traktatie, lijkt het wel.
Ze verdringen zich voor de camera en als de Co. de foto terug laat zien, vegen ze met hun kleine vingertjes over het led-schermpje om de volgende foto tevoorschijn te toveren. Maar het is geen touchscreen..... Wel pienter die kleintjes.

Als ik loop, willen ze voelen aan mijn laarzen, mijn huid en als ik door mijn knieën ga, willen ze allemaal aan mijn haar zitten. Al snel loop ik rond met aan iedere hand een klein kind. Echt waar, wat een schatjes. We lopen door naar het volgende dorp en ik zwaai en roep “Bye sweeties”. Daarop krijg ik van deze hele kinderschare terug “Bye bye sweetie”... Heerlijk, mijn hart smelt...

We komen in totaal in 4 dorpen. De huizen zijn allemaal van houten palen gemaakt, dichtgesmeerd met modder. En de huizen gaan een jaar of 9-10 mee. Dan moeten ze weer opnieuw gebouwd worden. In een van de dorpen maken we kennis met de dorpsoudste. Hij is een wijze man, die goed voor het dorp zorgt, aldus onze gids. Als hij het dorp bijeen wil hebben, slaat hij op een hangend stuk vangrail. Dat maakt zo veel herrie, dat iedereen dat dan hoort en ook komt.

In alle dorpen komen we hele groepen kinderen tegen. En allemaal willen ze graag op de foto. Ze vragen er ook gewoon om. Wat mij verbaast. Ook in het derde dorpje, waar de school is. We mogen even binnen kijken bij de school. Er zijn 2 lokalen en er zijn dus ook twee groepen die les krijgen. ’s Morgens 2 en ’s middags 2, en dat 5 dagen in de week. Als de kinderen naar de middelbare school gaan, moeten ze 8 tot 12 kilometer gaan lopen.
Naast de school is een kerk. Het is een stenen gebouw, wat op geen enkele manier afgemaakt is, waar geen dak op zit, maar wat wel gewoon al iedere zondag gebruikt wordt. En als het heel erg regent, dan zijn de kerkdiensten in de school...

Een stukje verder is een groepje stoere jongens van een jaar op 9, die op de foto willen in allemaal stoere poses. Ze verdringen elkaar voor de camera. En als ik me los kan wurmen van de “aaaah, nog eentje”-s, zingen ze me toe. De tekst is niet helemaal te verstaan. Ik twijfel namelijk of het “Eeeeh Ollanda” is, of “Eeeeh, in London”. Het lijkt het laatste te zijn. Volgende de gids, die ik het filmpje laat zien als ik weer bijgedribbeld ben, denken ze waarschijnlijk dat ik uit London kom. Verder legt hij ook uit dat ze me bijzonder vinden, omdat ik grijs haar heb, maar niet oud ben... Dat klopt voor hun niet...
Bij het laatste dorp klinkt muziek uit de lokale kroeg en wij lopen al dansend in de richting van de boot die ons daar op ligt te wachten. Dat leidt tot grote hilariteit bij de kinderen. Zoals onze Captain het zo treffend zegt “White men can’t dance”...

Eenmaal terug in de Lodge hebben we nog de tijd om even een klein dutje te doen. En daarna hebben we weer een heerlijk diner. Het is allemaal errug goed verzorgd. Na het eten nog even koffie bij het kampvuur en dan op tijd naar bed, want we moeten heel vroeg opstaan.
Om half 6 's morgens lokale tijd gaat mijn wekker (ofwel half 5 Nederlandse tijd... Ugh!!!). Omdat ik op tijd naar bed ben gegaan, is opstaan niet eens heel dramatisch. We moeten gewoon op tijd op pad, want we gaan een wandelsafari doen. Dus lange broek aan en weer mijn wandel/bergschoenen. Die nog nat zijn van de Falls. Wat is dat een smerig gevoel!!!

We rijden naar de locatie van de wandelsafari. Daar worden we opgepikt door de mensen van het nationale park en rijden we naar het startpunt. We hebben 3 gidsen, waarvan Kilo, “Minister of Defence”, rondloopt met een geweer, om ons veilig te houden. We krijgen bij een kop koffie duidelijke uitleg wat we moeten doen om deze trip zo veilig mogelijk te laten verlopen. We moeten achter elkaar aan lopen, met Kilo voorop. Dan een gids, wij drieën (helaas heeft de CA verstek moeten laten gaan, want zij is echt behoorlijk ziek) en dan als afsluiting weer een gids.
Dus heel braaf lopen we in optocht achter elkaar aan. Het is nog vroeg, maar al snel voelen we dat het een warme dag gaat worden. We zien verschillende dieren: impala’s, wrattenzwijnen, zebra’s en zelfs een kleine kudde buffels. Het is erg bijzonder dat we die zien, want meestal zijn die onvindbaar. We kunnen op een redelijke afstand ervan komen. Als we daar staan, zien we dat de buffels ons prima in de gaten hebben. Gelukkig kiezen ze er uiteindelijk voor om van ons weg te rennen. Volgens de gidsen zijn er twee opties: ze rennen van je weg (wat meestal vooral gebeurd bij grotere kuddes), of ze redden naar je toe (meestal het geval in kleinere groepen)... Kilo is in augustus op de horens genomen door een buffel en heeft een week niet kunnen zitten.... Ze kunnen een snelheid hebben van wel 40 kilometer per uur. Fijn ook dat ze dat pas achteraf vertellen...

We lopen een stukje en één van de gidsen vraagt mij of ik bang ben van spinnen. Ik heb daar niet echt iets tegen en de mannen ook niet. Daarna wijst hij op een grote spin die vlak boven ons hoofd hangt. Hij heeft wel humor!!! Volgens hem is het nog maar een kleintje (vind hem groot zat hoor), want een volwassen vrouwtje heeft een lijf van een mannenduim dik... Ik denk dat het nu een vrouwenpink was, met een paar fikse poten eraan vast...
Na de spin lopen we weer verder. Het is duidelijk dat het regentijd is, want de helft van het gebied waar we doorheen gaan, is zo zompig als wat. Waar mijn schoenen net een klein beetje aan het drogen waren, zijn ze nu weer kletsnat, net als de onderkant van mijn broek, door het vocht van het gras.

Ondertussen hebben de ranger-mannen contact met andere mannen, over de plek waar de neushoorns van dit park zitten. Ze blijken aan de andere kant van de weg te zitten en we lopen dus naar een plek waar we weer opgepikt worden door de jeep, die ons naar de andere kant brengt.
We lopen dan nog een stukje en inderdaad zien we in de verte bruine vlekken, die bewegen en de neushoorns zijn... Helemaal blij maken we al foto’s... We blijven doorlopen, en steeds maken we weer foto’s als we een stukje dichterbij komen, want ja, dit wil je niet missen... We weten echter niet dat we echt heel dichtbij kunnen gaan komen... Uiteindelijk stoppen we op een afstand van 25-30 meter van een groep met 3 neushoorns. Het is zooo indrukwekkend om te voet zo dicht bij die immense beesten te staan.
Twee van de drie neushoorns komen een beetje dichterbij grazen. Van één van de twee is duidelijk dat hij ons in de gaten heeft. Hij tilt zijn hoofd op en snuift onze luchten op. En waar je nog wel heel stil kunt doen en jezelf onzichtbaar proberen te maken achter de bomen, is je geur iets wat je niet zo makkelijk kunt verbergen... Zijn snuiven maakt me wel een beetje nerveus. Wat als onze geur hem niet bevalt??? We hebben net gehoord van de gidsen dat neushoorns, net als buffels, een snelheid halen van 40 kilometer per uur. Dus een heel snel rekensommetje leert dat een afstand van 20 meter, met een snelheid van 40 kilometer per uur, minus de voorsprong die de neushoorn heeft, omdat hij eerder weet dat hij gaat rennen, dan dat wij het zien en kunnen reageren, een afstand is, die de neushoorn in een kleine nano-seconde af kan leggen. Ik denk dat mijn twee wiskunde studerende collega’s er een iets exactere rekensom op los kunnen laten, maar de uitkomst zal niet heel veel anders zijn: de kans dat je het wint van de neushoorn is niet zo heel erg groot...

Één van de neushoorns komt dichter en dichterbij. Je hoort ze gewoon grazen en ik maak daar dan ook een filmpje van... Het is zo indrukwekkend... En ondertussen graast die ene zichzelf steeds dichter bij onze groep... Uiteindelijk staat hij daar op ongeveer 10 meter afstand. De adem stokt in mijn keel. Wat een ontzagwekkend dier is het!!! Het geeft en beetje hetzelfde gevoel als bij de Victoria Falls: je voelt je zo nederig en nietig... Ook dit maakt me weer emotioneel.
Als ik moet zeggen wat ik het meest indrukwekkend vind aan deze reis, dan strijden de Falls en dit moment met de neushoorn wel om een eerste plek...

Ik maak ook nog even een filmpje vanaf de neushoorn, waarbij ik draai naar de mensen die om me heen staan, om aan te tonen hoe belachelijk dichtbij de neushoorn staan. Maar eigenlijk kan ik het niet overbrengen. Het is gewoon bizar!!! We gaan ook nog op de foto met onze rug naar de neushoorn, om te laten zien hoe dichtbij we staan. Best een adembenemend momentje, om met je rug naar een neushoorn te gaan staan en dus die rekensom over de af te leggen afstand, die al behoorlijk verkleind is, en de voorsprong die de neushoorn heeft doordat hij eerder weet dat hij gaat dan ik... pakt steeds meer in mijn nadeel uit.... Maar ik heb vertrouwen dat het goed komt...

Hierna moeten we toch echt afscheid nemen van deze machtige dieren en terug naar de plek waar we opgehaald worden... Daar drinken we nog wat, voordat we weer terug gaan naar de Lodge.
Als we bij de Lodge aankomen, moeten we onze spullen in gaan pakken en dan krijgen we nog een brunch en moeten we gaan... Gelukkig voelt de CA zich weer wat beter; de slaap heeft haar duidelijk goed gedaan.
Op het vliegveld van Livingstone hebben we hetzelfde vliegtuig terug naar Lusaka. Achter ons zitten twee Nederlanders, waarvan we vermoeden dat die vanavond mee gaan naar Amsterdam.

Wij laten ons nog afzetten in het hotel en daar zien we het grootste deel van de crew, die niet meegegaan zijn met ons. We bestellen nog wat te eten en delen verhalen over onze avonturen.
Daarna duiken we nog even in bed. Nog eventjes slapen, voordat het om 22u weer Calling is. Gelukkig kan ik ook nog wel wat slapen. Anders was het wel een heeeeeeeel lange dag geworden, vanaf half 5 ’s ochtends, tot 11u de volgende dag....
We gaan naar de luchthaven en treffen daar inderdaad dezelfde Nederlanders, die achter ons zaten op de ProFlight vlucht. Ze zitten aan boord in mijn sectie en vertellen over hun fantastische vakantie. We wisselen zo nog tips uit. Handig voor de volgende keer Lusaka... Want dat ik nog terug wil, is duidelijk.... Zambia heeft zeker mijn hart gestolen....