nienkevanmaris

15 februari 2014 | Shanghai [deel 1]

Deze trip heb ik vanaf september al kop-staart aangevraagd, dus toen ik hem in mijn schema zag staan als toegewezen vlucht, heb ik een klein vreugdedansje gedaan. En ik heb ook nog eens de "goeie" versie gekregen: 55 in plaats van 48 uur. Ja, die 7 uur maken echt wel het verschil!!!

Ik heb een vriendin IPB meegevraagd: Indien Plaats Beschikbaar. Niet de makkelijkste bestemming om te IPB-en, omdat je een visum moet regelen voor ruim € 100. En je weet nog niet eens of je wel mee kunt!!!
Dat laatste blijkt ook nogal spannend. Heel lang staat de vlucht er goed voor qua open stoelen en ineens de avond van tevoren is hij overboekt. Dat betekent dat het tot de laatste minuut spannend is of ze meekomt. Wat uiteindelijk lukt, maar dan wel op een klapbank (crewseat). Hoe dan ook is het gelukt. Al heeft het me wel een jaar van mijn leven gekost... Wat een spanning...

Wel heel leuk dat mijn vriendin mee is. Zij kan mij eens echt aan het werk zien aan boord en het is gewoon heel gezellig. Gelukkig had ik al een enorme grijns op mijn gezicht vanwege de bestemming, dus de passagiers zullen wel gedacht hebben......

Naar Shanghai is een avond/nachtvlucht. Nederlandse tijd 10u 's ochtends kom je aan in het hotel, 17u lokaal. Om mijn jetlagrisico te verminderen, trek ik door. Dus uniform uit en even een rondje lopen. Het is ontzettend winter in Shanghai. Op de een of andere manier zit in mijn hoofd dat het daar altijd fijn is qua temperatuur, maar het is er net iets boven 0.
Mijn vriendin en ik lopen een beetje in de buurt van het hotel en komen in een klein straatje terecht met een heel lokaal marktje. Overal staan babybadjes op de grond met water, waar vis in zwemt. Eerlijk, verser dan dit, kun je het niet krijgen....

Om 19u hebben we afgesproken met (een deel van) de crew bij een bar in de buurt van het hotel. In eerste instantie lopen we er straal voorbij en we lopen dan ook heeeel veel te ver door. Als we besluiten terug te lopen, zien we de bar pas, best dicht bij het hotel. Daar drinken we wat met de mannen van de cockpit. Aangezien er nog een crew in Shanghai zit, die 's morgens aangekomen zijn, sluit ook nog een deel van die cockpitcrew aan en gezamenlijk gaan we sushi eten. Onze Co bestelt voor de tafel en het is echt heerlijk!!! Alles wat op tafel komt, is even lekker.
Uiteindelijk houden we het toch een stuk langer uit dan gedacht en pas om middernacht schuiven we in bed. Het was dan ook zo gezellig, dan vliegt de tijd. Maar we willen ook niet te laat naar bed, want we hebben een lang lijstje met dingen die we willen doen, dus we willen op tijd op staan.

Ik neem dat op tijd opstaan een beetje te letterlijk: ik ben om 3.45u wakker en kan niet meer slapen. Naast me ligt mijn vriendin rustig te snurken en ik lig maar duimen te draaien. Als ook mijn vriendin wakker is, kleden we ons aan, we gaan ontbijten en om 9u zijn we op pad.
Onze eerste bestemming is de stoffenmarkt. Mijn vriendin heeft namelijk wat bloesjes die ze na wil laten maken. Van Hongkong weet ik dat de ondergrondse de makkelijkste manier is om door de stad te gaan, dus dat doen we ook. Alleen blijken de aanwijzingen van de hotelconciërge niet heel briljant, dus we doen diverse stops met de metro om bij de markt te komen, maar we komen er niet uit. Uiteindelijk pakken we een taxi, die ons voor de deur afzet.
Bij de stoffenmarkt kiest mijn vriendin stofjes uit en ze laat haar eigen bloesjes achter, zodat ze exact nagemaakt kunnen worden. Morgen om 18u wordt alles dan naar het hotel gebracht.

Hierna stappen we weer in een taxi en laten we ons afzetten bij De Bund. Dit is de plek waar je dé bekende skyline van Shanghai kunt zien. Vandaag is het prachtig weer. Het is koud, maar droog en zonnig. Het is wel een klein beetje heiig, dus we zijn gewaarschuwd dan geen tijd en geld te investeren in het beklimmen van 1 van de gebouwen aan de overkant van het water. Dus dat doen we ook niet. Het uitzicht is vanaf de Bund al echt adembenemend. Al die prachtige verschillende gebouwen. Niet allemaal vierkante blokken, maar echt architectonisch bijzondere gebouwen. Overigens staan er aan de Bund nog meer prachtige gebouwen in diverse bouwstijlen. Voor mij een feest om naar te kijken.
Vanaf de Bund lopen we Nanjing Road op. Mooie sjieke winkels en dure hotels. Ook wel wat betaalbaardere winkels ertussen natuurlijk. We lopen naar de metro-halte en gaan door naar onze volgende stop: de "580" (Five-Eighty). Het shoppingparadijs waar je alles nep kunt kopen, je enorm moet afdingen en waar alle collega's zich wild shoppen.

Als we binnen stappen hebben we even tijd nodig om te acclimatiseren. Kleine winkeltjes, met schreeuwerige en opdringerige verkopers. Niet per se heel fijn met je jetlaghoofd... Vooral tassen en horloges worden aangeprijsd, maar eigenlijk iedere 3 stappen hoor je "come look in my shop, I have the best..."  Eerlijk gezegd is het dodelijk vermoeiend, maar we weten toch wel wat leuke dingetjes te scoren. Ik heb een shoppinglist in mijn telefoonnotities staan, met wat je ongeveer uit zou moeten geven aan spullen... Dat helpt wel. Ik wijs op de prijslijst en het lukt me vaak om daarop uit te komen. Helemaal blij met mijn witte iPad-hoes, die in Nederland niet te krijgen is. Maar er is heel veel heel lelijk en dat in heel veel stalletjes hetzelfde.
Er is ook een sieradenwinkeltje, waar echt alle collega's kopen. Daarvan weet ik dat onderhandelen geen optie is, maar dat ik ook niet nodig, want hij geeft een hele goeie prijs, als je aangeeft dat je crew bent. Grappig is dat hij meteen zegt dat ik daar nog niet eerder ben geweest, dus ik ben vast nieuw. Klopt.... Daar vind ik eindelijk die leuke kralenarmbandjes die mijn collega's dragen.
Als we op het punt staan weg te gaan, sta ik nog te kijken bij een winkeltje en kijk tegen een heel Nederlands hoofd aan. Tussen al die Aziaten is dat heel bijzonder. Het blijkt ook een Nederlander te zijn. Hoe bijzonder!!! Dus ik vraag wat iets kost. Maar dat kon hij ook niet zeggen: hij werkte daar ook niet.... Pffffff, blond....!!!

Helemaal sufgekakeld gaan mijn vriendin en ik weer naar buiten. In deze hectiek koop je eigenlijk bijna niets. Het is 16u en we hebben de hele dag alleen maar gestaan en gelopen, dus we zijn best een beetje af... Maar we willen zo veel mogelijk uit onze dag halen, dus we doen nog een stopje. Op weg naar het hotel stappen we een halte eerder uit. Hier zou de Jingan Tempel moeten zitten. Ik ben ondertussen gewend alles te vragen, want niets is gewoon te vinden, dus met de Lonely Planet in de hand (met Chinese tekst) loop ik op een verkeersregelaar af om te vragen waar de tempel is. Ieder metrostation heeft namelijk verschillende uitgangen, dus alles vinden is best lastig. Ik wijs op het boekje, met de Chinese tekst en lach lief, terwijl ik in het Engels vraag waar de tempel is. Ze kijkt me niet begrijpend aan en ik ga uit van een kleine taalbarrière en wil het opnieuw vragen, als ze met haar hand naar achteren wijst. We staan echt letterlijk met onze rug naar de tempel. Niet eens 100 meter lopen, nee, pal ernaast.... Pffffff, oké, tweede blonde moment van de dag...
We kopen kaarten en lopen het terrein op. Het is heel bijzonder, dat deze authentiek Chinese tempel, die net gerestaureerd is, daar staat tussen alle wolkenkrabbers. Dat contrast is zó groot!!! Ik vind dat prachtig. We lopen er rond en ook wij doen mee met het gooien van geluksmuntjes in een hoog metalen ornament. En dat is allemaal nog niet zo makkelijk. Wat ook niet helpt, is dat de muntjes van anderen die het niet kunnen je om de oren vliegen, maar het is zo grappig. Het voelt even heel kinderlijk...

Hierna zijn we echt klaar. We moeten alleen nog even met de metro naar het hotel. Dat gaat prima. We kunnen bijna niet meer lopen van de pijn aan onze voeten na 8u lopen en staan, maar we zijn er bijna.... Of niet....
We hebben op de heenweg niet goed gekeken welk ingangsnummer we binnengekomen zijn. Dus we proberen 2 uitgangen, maar niets komt ons bekend voor. Omdat we echt OP zijn, besluiten we een taxi te pakken. De eerste die ik aanhoud, snapt het adres niet, of wil er niet naartoe. De tweede die we nemen, heeft kennelijk geen zin in een kort ritje, dus ondanks dat we weten dat we niet ver van het hotel kunnen zijn, krijgen we toch een tour door half Shanghai en worden we dus enorm afgezet, maar we zijn allang blij dat we niet meer hoeven te lopen.

[Lees verder in deel 2]